TRANSPEDIKULYAR FIKSATSIYADAN SO‘NG BEL UMURTQA POG‘ONASI PROKSIMAL YONDOSH SEGMENTI STENOZINING SHAKLLANISHI: KLINIK-BIOMEXANIK TAHLIL, XAVF OMILLARI VA JARROHLIK TAKTIKASI

Proksimal qo‘shni segment stenozi bel umurtqa pog‘onasining transpedikulyar fiksatsiyasidan keyingi eng muhim kechki asoratlardan biri bo‘lib, qo‘shni segment zararlanishi sindromining klinik ko‘rinishi sifatida qaraladi. Rigid stabilizatsiya qo‘shni sathlarda mexanik yuklama va disk ichidagi bosimning oshishiga olib keladi, umurtqa pog‘onasining biomexanik muhitini o‘zgartiradi hamda umurtqalararo disk degeneratsiyasi, faset bo‘g‘imlari va sariq boylam gipertrofiyasi, shuningdek, umurtqa kanali stenozining rivojlanish jarayonini tezlashtirishi mumkin.

Degenerativ umurtqa patologiyasi bo‘lgan va transpedikulyar fiksatsiya o‘tkazilgan bemorlarning retrospektiv tahlili o‘tkazildi. Bunda klinik natijalar, Oswestry nogironlik indeksi (ODI), spinopelvik parametrlar va MRT ma’lumotlari baholandi. Klinik jihatdan ahamiyatli qo‘shni segment stenozi rivojlanishi bilan statistik jihatdan ahamiyatli bog‘liq bo‘lgan omillar quyidagilar bo‘ldi: 60 yoshdan katta yosh, yuqorida joylashgan qo‘shni umurtqalararo diskning oldindan mavjud degeneratsiyasi, PI–LL >10°, operatsiyadan keyingi gipolordoz va ikki yoki undan ortiq segmentni fiksatsiya qilish. Olingan natijalar qo‘shni sathlarda degenerativ o‘zgarishlarning rivojlanishida sagittal balans buzilishlarining muhim rolini tasdiqlaydi hamda revizion jarrohlik amaliyotiga bo‘lgan ehtiyoj xavfini kamaytirish maqsadida individuallashtirilgan operatsiyadan oldingi rejalashtirish zarurligini ta’kidlaydi.